Chris had mij gevraagd of ik toerleider wilde zijn voor de eerste “zondagsrit” van dit seizoen. Dat is een kleine moeite, dus geen probleem. De ploegentactiek was niet zo moeilijk; ik stond namelijk als enige bij de bank vanmorgen om 08:00. Stipt om 08:00 ben ik naar Zelhem gefietst. Ik zag de temperatuur op mijn Garmin dalen naar 3,2 graden Celsius. In Zelhem zag ik als enige WTC’er, Meindert bij het inschrijfloket, maar hij ging de gravel tocht fietsen, met zijn broer Dirk Jan.

Uiteraard even met de voorzitter van de fietsclub uit Zelhem gesproken. Ik had de indruk dat hij gehoopt had op meer deelnemers. Ook werden er wat nieuwe technieken bij het startbureau toegepast, die ook niet helemaal vlekkeloos verliepen. Scan&Go en pinnen haperde wat, al heb ik dat zelf niet gemerkt. De voorzitter vertelde mij ook dat de route richting Aalten ging en ik dacht, dat komt mooi uit. Dan fiets ik de route tot aan Aalten en vandaar uit mooi naar Dinxperlo en niet weer terug Zelhem.

Ik was net vertrokken uit Zelhem toen ik terecht kwam in een groep van 7 fietsers uit Zelhem. Of ik hen inhaalde, of zij mij, daar heb ik geen actieve herinnering meer aan, maar dat maakt ook niet zoveel uit. Ik schat de gemiddelde leeftijd op 37, gemiddelde gewicht 75 kg en de gemiddelde nieuwwaarde van de fietsen 5.000,-. Mooi groepje voor mij dus om bij aan te sluiten.

Met deze groep was ik in een mum van tijd in Aalten. Opvallend was hun prachtige bochtentechniek en het constant doordraaien met alle leden van de groep. Wat kan fietsen toch een prachtige sport zijn.

 

 

Categorieën: Fietsverhalen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.