De wielrenner: een wonderlijk fenomeen in strak lycra dat zich voortbeweegt alsof hij persoonlijk is uitgenodigd om de weg te gebruiken. Maar wanneer is hij nou echt asociaal? Is dat wanneer hij de groep verlaat, of wanneer de groep hem zonder pardon laat lossen alsof hij een bidon zonder dop is?
Er geldt een heilige wielerwet: samen uit, samen thuis. Althans, tot het tempo omhoog gaat. Dan verandert kameraadschap razendsnel in een collectief “zet ’m op!” terwijl de achterblijver langzaam oplost in de horizon in zijn eigen twijfel.
En dan heb je de solist. De renner die gelooft dat verkeersregels slechts vriendelijke suggesties zijn. Rood licht? Symbolisch. Voorrang? Onderhandelbaar. Hij zoeft langs alles en iedereen met de overtuiging dat hij in een etappe van de Tour rijdt, inclusief denkbeeldig publiek.
Misschien is dát het echte asociale: niet het alleen rijden of samen rijden, maar het idee dat de weg exclusief van jou is. Kleine reality check: die deel je gewoon met de rest van het verkeer ….